مقالات
فرض کنید قرار است دیوار آجری لابی یک ساختمان را نورپردازی کنید. اگر نور به‌صورت یکنواخت روی سطح پخش شود، دیوار روشن‌تر و یکپارچه‌تر دیده می‌شود؛ اما وقتی نور با زاویه‌ای مایل و نزدیک به سطح بتابد، بندکشی‌ها، برجستگی آجرها و سایه‌های ظریف میان آن‌ها خودنمایی می‌کنند. هر دو حالت می‌توانند زیبا باشند، ولی نتیجه‌ای که ایجاد می‌کنند یکسان نیست. اینجاست که شناخت تفاوت وال واشینگ و وال گریزینگ اهمیت پیدا می‌کند. در معماری، نور فقط وظیفه روشن‌کردن محیط را ندارد؛ گاهی باید سطحی آرام و یکدست ایجاد کند و گاهی لازم است بافت مصالح، عمق شیارها و حجم عناصر معماری را برجسته نشان دهد. وال واشینگ و وال گریزینگ دو تکنیک شناخته‌شده در نورپردازی معماری هستند که با تغییر نحوه تابش، جانمایی و توزیع نور، جلوه‌های متفاوتی ایجاد می‌کنند. در این مقاله از توسعه افراز هوراد، تفاوت این دو روش را از نظر کاربرد، فاصله نصب، زاویه تابش، انتخاب چراغ و رفتار نور روی متریال‌های مختلف بررسی می‌کنیم تا بتوانید متناسب با ویژگی دیوار یا نمای ساختمان تصمیم بگیرید. تفاوت اصلی در یک نگاه وال واشینگ برای روشن‌کردن نسبتاً یکنواخت یک سطح و کاهش سایه‌های ناشی از بافت به کار می‌رود. وال گریزینگ برعکس، با استفاده از نور مایل و نزدیک به دیوار، برجستگی‌ها و فرورفتگی‌ها را نمایان می‌کند. بنابراین اولی بیشتر بر خوانایی کل سطح و دومی بر نمایش جنس و عمق متریال تمرکز دارد. وال واشینگ چیست و چه نتیجه‌ای روی سطح ایجاد می‌کند؟ وال واشینگ چیست و چرا در نورپردازی معماری کاربرد فراوانی دارد؟ وال واشینگ یا Wall Washing روشی است که در آن نور با توزیعی کنترل‌شده روی قسمت وسیعی از دیوار می‌تابد تا سطح، روشنایی نسبتاً هماهنگ و پیوسته‌ای داشته باشد. در این تکنیک، چراغ‌ها معمولاً با فاصله مشخصی از دیوار نصب می‌شوند تا نور فرصت پخش‌شدن روی سطح را پیدا کند. اگر اپتیک چراغ، ارتفاع نصب و فاصله میان منابع نوری درست انتخاب شوند، مرزهای نور کمتر به چشم می‌آیند و دیوار مانند یک صفحه روشن در معماری فضا عمل می‌کند. یکی از ویژگی‌های مهم وال واشینگ، کاهش تأکید بصری بر ناهمواری‌های کوچک سطح است. برای مثال، وقتی دیواری با رنگ مات و سطح نسبتاً صاف به‌صورت یکنواخت روشن شود، توجه بیننده بیشتر به کلیت سطح، رنگ و عناصر نصب‌شده روی آن معطوف خواهد شد تا برجستگی‌های جزئی. وال واشینگ برای چه فضاهایی مناسب است؟ این تکنیک در فضاهایی استفاده می‌شود که دیوار باید نقش یک پس‌زمینه روشن، منظم و خوانا داشته باشد. از جمله: دیوارهای صاف لابی ساختمان‌های مسکونی و اداری فضاهای نمایشگاهی و گالری‌هایی که به روشنایی کنترل‌شده سطوح عمودی نیاز دارند دیوارهای دارای لوگو، نوشته یا عناصر گرافیکی سطوح وسیع در فروشگاه‌ها، راهروها و فضاهای تجاری نماهای مدرن با صفحات ساده و خطوط معماری منظم در این فضاها، نورپردازی یکنواخت دیوار می‌تواند باعث افزایش احساس روشنایی محیط شود؛ زیرا چشم انسان فقط روشنایی کف را درک نمی‌کند و سطح عمودی نیز سهم زیادی در برداشت بصری از فضا دارد. البته یکنواختی مطلق همیشه امکان‌پذیر یا ضروری نیست. هدف طراحی، رسیدن به توزیع نوری متناسب با ارتفاع دیوار، زاویه دید و عملکرد فضاست؛ نه الزاماً یکسان‌بودن مقدار نور در تمام نقاط. وال گریزینگ چیست و چه زمانی کاربرد دارد؟ وال گریزینگ چیست؟ وال گریزینگ یا Wall Grazing تکنیکی است که در آن نور با زاویه‌ای کم نسبت به سطح دیوار حرکت می‌کند. منبع نور معمولاً نزدیک دیوار قرار می‌گیرد و به‌جای روشن‌کردن مستقیم و گسترده سطح، نور را در امتداد آن هدایت می‌کند. وقتی پرتوهای نور از کنار برجستگی‌های آجر یا سنگ عبور می‌کنند، بخش‌های پیش‌آمده روشن می‌شوند و قسمت‌های فرورفته سایه می‌اندازند. همین اختلاف روشنایی، بافت دیوار را واضح‌تر و حجم آن را عمیق‌تر نشان می‌دهد. برای مثال، دیواری از سنگ طبیعی را تصور کنید که شیارها و شکستگی‌های متعددی دارد. اگر همان دیوار با نور پراکنده و روبه‌رو روشن شود، بسیاری از جزئیات سطح کمتر دیده می‌شوند؛ اما تابش مایل می‌تواند خطوط و ناهمواری‌ها را به عناصر اصلی طراحی تبدیل کند. به همین دلیل، نورپردازی بافت دیوار با روش گریزینگ در معماری‌هایی که جنس مصالح نقش مهمی در هویت فضا دارد، بسیار کاربردی است. چه دیوارهایی برای گریزینگ مناسب‌ترند؟ دیوارهای آجری با بندکشی عمیق، سنگ‌های طبیعی برجسته، سطوح بتنی قالب‌دار، دیوارپوش‌های چوبی شیاردار و پنل‌های سه‌بعدی از گزینه‌های مناسب برای این روش هستند. بااین‌حال، گریزینگ همیشه انتخاب درستی نیست. اگر سطح گچی دارای موج، وصله‌کاری یا ایراد اجرایی باشد، تابش مایل ممکن است این مشکلات را چند برابر واضح‌تر کند. به همین علت لازم است پیش از اجرای نهایی، کیفیت واقعی سطح بررسی شود. مقایسه تصویری وال واشینگ و وال گریزینگ روی یک دیوار برای درک بهتر، یک دیوار آجری با برجستگی و بندکشی مشخص را در نظر بگیرید. در هر دو حالت، رنگ مصالح و ابعاد دیوار یکسان است؛ تنها شیوه تابش نور تغییر می‌کند. وال واشینگ | نور یکنواخت نتیجه بصری: سطح روشن‌تر و یکپارچه‌تر است و تأکید روی سایه‌های بندکشی کاهش پیدا می‌کند. وال گریزینگ | نمایش بافت نتیجه بصری: سایه‌ها عمیق‌تر دیده می‌شوند و شیارها، برجستگی‌ها و تغییرات سطح توجه بیشتری جلب می‌کنند. مقایسه بالا یک نمایش شماتیک از رفتار نور است، نه عکس آزمایش واقعی یا خروجی محاسبات نرم‌افزاری. در پروژه واقعی، جهت سایه‌ها به محل چراغ نیز وابسته است. اگر چراغ در بالای دیوار نصب شود، جهت سایه با حالتی که منبع نور در پایین قرار دارد متفاوت خواهد بود. همچنین عمق بافت، رنگ مصالح و فاصله مشاهده‌کننده بر شدت تأثیر بصری این دو تکنیک اثر می‌گذارند. جدول تفاوت وال واشینگ و وال گریزینگ تفاوت این روش‌ها فقط در فاصله نصب چراغ نیست. نوع توزیع نور، نحوه دیده‌شدن مصالح، میزان سایه و هدف معماری هم در انتخاب مؤثر هستند. معیار مقایسه وال واشینگ وال گریزینگ هدف اصلی روشنایی پیوسته سطح نمایش برجستگی و عمق فاصله چراغ از دیوار معمولاً بیشتر معمولاً نزدیک‌تر جهت تابش پخش‌شده و کنترل‌شده روی سطح مایل و مماس‌تر با سطح اثر روی بافت کاهش تأکید بر ناهمواری‌ها افزایش وضوح بافت و شیارها رفتار سایه‌ها ملایم‌تر و کم‌تأکیدتر مشخص‌تر و عمیق‌تر سطوح مناسب دیوار صاف، سطح گرافیکی، نمای ساده آجر، سنگ برجسته، چوب شیاردار ریسک اجرایی لکه نوری و پوشش نامتوازن نمایان‌شدن عیوب و سایه‌های شدید در طراحی حرفه‌ای، […]
تصور کنید طراحی داخلی یک دفتر اداری به پایان رسیده، محل چراغ‌ها روی نقشه مشخص شده و کارفرما نیز مدل تجهیزات را تأیید کرده است. اما پس از اجرا، بخشی از میزها نور کافی ندارند، روی نمایشگرها انعکاس آزاردهنده دیده می‌شود و بعضی قسمت‌های محیط بیش از اندازه روشن هستند. اصلاح چنین مشکلاتی بعد از اجرای سقف و تأسیسات، هزینه و زمان قابل‌توجهی خواهد داشت. شبیه سازی نورپردازی با دیالوکس راهکاری است که کمک می‌کند این مسائل پیش از خرید و نصب تجهیزات بررسی شوند. دیالوکس یا DIALux یکی از نرم‌افزارهای تخصصی طراحی و محاسبه روشنایی است. این نرم‌افزار به مهندسان و طراحان اجازه می‌دهد مدل فضا، مشخصات چراغ‌ها و شرایط محیطی را وارد کنند و توزیع نور را روی سطوح موردنظر بسنجند. نتیجه کار صرفاً یک تصویر سه‌بعدی زیبا نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از نقشه‌ها، مقادیر محاسباتی و اطلاعات فنی است که می‌تواند مبنای تصمیم‌گیری قرار بگیرد. در پروژه‌های حرفه‌ای، شبیه‌سازی بخشی از فرایند خدمات طراحی نورپردازی محسوب می‌شود. در این مقاله از توسعه افراز هوراد بررسی می‌کنیم دیالوکس چه کاربردی دارد، چه مدارکی از آن قابل دریافت است و کارفرما هنگام بررسی گزارش نهایی باید به چه مواردی توجه کند. پاسخ کوتاه شبیه‌سازی با دیالوکس، بررسی محاسباتی عملکرد طرح روشنایی پیش از اجراست. خروجی آن بسته به پروژه می‌تواند شامل نقشه توزیع روشنایی، میانگین و حداقل لوکس، یکنواختی نور، اطلاعات و تعداد چراغ‌ها، تصاویر سه‌بعدی و گزارش فنی باشد. وجود همه این شاخص‌ها برای تمام پروژه‌ها ضروری نیست و دامنه محاسبات باید از ابتدا مشخص شود. شبیه سازی نورپردازی با دیالوکس چیست؟ در روش سنتی، طراح ممکن است براساس تجربه، ابعاد فضا و مشخصات اعلام‌شده چراغ‌ها، تعداد و محل نصب تجهیزات را تعیین کند. این تجربه ارزشمند است؛ اما به‌تنهایی نمی‌تواند رفتار نور را در تمام بخش‌های ساختمان نشان دهد. ارتفاع سقف، جنس کف و دیوار، موقعیت میزها، پارتیشن‌ها و نوع اپتیک چراغ همگی بر نتیجه تأثیر می‌گذارند. شبیه سازی روشنایی این متغیرها را در یک مدل محاسباتی کنار هم قرار می‌دهد. طراح پس از مشخص‌کردن هندسه محیط، ویژگی سطوح و اطلاعات فوتومتریک چراغ‌ها، شرایط روشنایی را برای نقاط یا سطوح انتخاب‌شده محاسبه می‌کند. برای مثال، در یک فضای اداری، روشنایی روی سطح میز اهمیت زیادی دارد؛ درحالی‌که در یک گالری هنری، نور عمودی روی تابلوها و کنترل خیرگی نیز جزو مسائل اصلی است. همین تفاوت کاربری مشخص می‌کند چه سطوحی باید محاسبه شوند و گزارش چه اطلاعاتی داشته باشد. نکته مهم این است که دیالوکس به‌جای طراح تصمیم نمی‌گیرد. نرم‌افزار محاسبات را انجام می‌دهد، اما انتخاب هدف روشنایی، تحلیل نتایج، تشخیص تعارض‌های اجرایی و رسیدن به ترکیبی مناسب از نور و معماری همچنان به دانش متخصص وابسته است. دیالوکس چه کمکی به انتخاب و جانمایی چراغ‌ها می‌کند؟ انتخاب چراغ فقط بررسی ظاهر، توان مصرفی یا مقدار لومن آن نیست. دو چراغ با شار نوری مشابه می‌توانند به دلیل تفاوت زاویه تابش، نوع دیفیوزر و منحنی پخش نور، نتایج کاملاً متفاوتی ایجاد کنند. چراغی که برای یک راهرو مناسب است، لزوماً عملکرد مطلوبی بالای میز کار ندارد. در فرایند طراحی روشنایی با دیالوکس می‌توان سناریوهای مختلفی از نظر تعداد، ارتفاع نصب، فاصله و جهت قرارگیری چراغ‌ها را مقایسه کرد. هدف پیدا کردن آرایشی است که هم نیاز عملکردی محیط را برطرف کند و هم با معماری و محدودیت‌های اجرای پروژه سازگار باشد. 01 انتخاب چراغ مناسب بررسی توزیع نور، شار نوری و تناسب تجهیزات با کاربری فضا. 02 اصلاح جانمایی ارزیابی فاصله چراغ‌ها، ارتفاع نصب و پوشش سطوح کار. 03 مقایسه طرح‌ها مقایسه گزینه‌های مختلف قبل از سفارش تجهیزات و عملیات نصب. فرض کنید در یک سالن کنفرانس قرار است از چراغ‌های خطی آویز استفاده شود. چیدمان منظم چراغ‌ها روی سقف ممکن است از نظر معماری جذاب باشد، اما اگر محور نور دقیقاً روی محل نشستن افراد یا نمایشگرها قرار بگیرد، آسایش بصری کاهش می‌یابد. بررسی محاسباتی کمک می‌کند محل چراغ‌ها با چیدمان واقعی مبلمان هماهنگ شود. در پروژه نورپردازی ساختمان اداری شیفته، توسعه افراز هوراد برای فضاهای مختلف از ترکیب چراغ‌های خطی توکار، آویز و مدل‌های مدولار استفاده کرده است. توجه به محل میزهای کار، هندسه سقف و کنترل خیرگی از موضوعاتی است که در معرفی این پروژه به آن اشاره شده است. مشاهده تصاویر واقعی نورپردازی ساختمان اداری شیفته در سایت توسعه افرازنمونه اجرایی برای بررسی ارتباط جانمایی چراغ‌های خطی با چیدمان محیط کار خروجی شبیه سازی روشنایی شامل چه اطلاعاتی است؟ مهم‌ترین سؤال کارفرما این نیست که نرم‌افزار چند صفحه گزارش تولید می‌کند؛ بلکه باید بداند هر بخش گزارش به چه تصمیمی کمک می‌کند. خروجی نرم افزار DIALux باید با هدف پروژه ارتباط داشته باشد و اطلاعات آن برای بررسی، تأیید یا اصلاح طرح قابل‌استفاده باشد. ۱. نقشه شدت روشنایی و یکنواختی نور یکی از کاربردی‌ترین خروجی‌ها، نقشه توزیع روشنایی روی سطوح موردنظر است. در این نقشه مشخص می‌شود کدام بخش‌ها نور بیشتری دریافت می‌کنند و کدام نقاط نسبت به هدف تعیین‌شده کم‌نور هستند. نتایج می‌توانند در قالب جدول مقادیر، خطوط هم‌روشنایی یا نقشه رنگ کاذب نمایش داده شوند. در گزارش‌های مهندسی باید میان شار نوری چراغ برحسب لومن و روشنایی دریافت‌شده روی سطح برحسب لوکس تفاوت قائل شد. برای بررسی میزان روشنایی میز کار، مقدار لوکس اهمیت دارد، نه فقط عدد لومنی که روی بسته‌بندی چراغ نوشته شده است. شاخص مفهوم کاربرد در تصمیم‌گیری میانگین روشنایی (Em) میانگین لوکس روی سطح محاسبه بررسی کفایت نور برای کاربری حداقل روشنایی (Emin) کمترین مقدار محاسبه‌شده روی شبکه شناسایی نقاط کم‌نور حداکثر روشنایی (Emax) بیشترین مقدار محاسبه‌شده بررسی نقاط بسیار روشن یکنواختی (U0) نسبت حداقل به میانگین روشنایی ارزیابی تعادل توزیع نور برای درک بهتر یکنواختی، یک سطح فرضی را در نظر بگیرید که میانگین روشنایی آن ۵۰۰ لوکس و حداقل روشنایی آن ۳۰۰ لوکس است. نسبت یکنواختی این سطح برابر ۰٫۶ خواهد بود. این عدد به‌تنهایی به معنی قبولی یا مردودی طرح نیست؛ معیار ارزیابی به کاربری، سطح محاسبه و الزامات پروژه وابسته است. ۲. جانمایی و مشخصات چراغ‌ها بخش مهم دیگری از گزارش، فهرست چراغ‌های انتخاب‌شده و محل قرارگیری آن‌هاست. این اطلاعات به تیم معماری، تأسیسات برق و مجری سقف کمک می‌کند بدانند هر چراغ در چه موقعیتی نصب می‌شود و چه مشخصاتی دارد. تعداد چراغ‌ها، مدل، توان، شار نوری، مشخصات اپتیکی، ارتفاع نصب و […]
نور یک فضا فقط با انتخاب مدل چراغ تعیین نمی شود؛ نحوه پخش شدن نور نیز تاثیر زیادی بر آسایش بصری، میزان روشنایی سطح کار، دیده شدن سقف و حتی حس بزرگی یا کوچکی محیط دارد. دو روش مهم در این زمینه، نورپردازی مستقیم و غیر مستقیم هستند. در روش مستقیم، بخش اصلی نور بدون واسطه به سطح موردنظر می رسد؛ اما در نور غیر مستقیم، نور ابتدا به سقف، دیوار یا سطح دیگری برخورد می کند و سپس به محیط بازتاب می شود. هیچ کدام از این دو روش به صورت مطلق بهتر از دیگری نیستند. نور مستقیم برای تامین روشنایی سطح کار و ایجاد تمرکز عملکردی بسیار موثر است، در حالی که نور غیر مستقیم می تواند کنتراست شدید را کاهش دهد و روشنایی نرم تری در حجم فضا ایجاد کند. در بسیاری از پروژه های حرفه ای نیز از ترکیب هر دو روش استفاده می شود. اگر می خواهید جایگاه این دو شیوه را در کنار روشنایی عمومی، وظیفه ای و تاکیدی بهتر بشناسید، مقاله انواع نورپردازی داخلی را مطالعه کنید. پاسخ کوتاه نور مستقیم، نور را مستقیما به سطح کار یا سوژه می رساند و معمولا بازده بیشتری برای روشن کردن میز، کانتر یا محصول دارد. نور غیر مستقیم ابتدا به سقف یا دیوار برخورد می کند و سپس به محیط بازتاب می شود؛ بنابراین نور نرم تر و یکنواخت تری ایجاد می کند. در بسیاری از فضاهای اداری و معماری، ترکیب این دو روش بهترین نتیجه را ایجاد می کند. نورپردازی مستقیم چیست؟ در نورپردازی مستقیم، بخش عمده نور چراغ بدون برخورد عمده با سطح واسط، به سمت ناحیه موردنظر هدایت می شود. نمونه ساده آن چراغی است که بالای میز کار قرار گرفته و نور را مستقیما روی میز می تاباند. بسیاری از دان لایت ها، اسپات ها، چراغ های خطی رو به پایین و چراغ های آویز با تابش Downlight در این گروه قرار می گیرند. مزیت اصلی این روش، رساندن موثر نور به سطح موردنیاز است. به همین دلیل برای میز کار، کانتر، مسیر تردد، قفسه فروشگاه و فضاهایی که مقدار روشنایی روی یک سطح اهمیت دارد، بسیار کاربردی است. البته اگر شدت نور یا زاویه چراغ به درستی انتخاب نشود، امکان ایجاد سایه های تند یا خیرگی نیز وجود دارد. مزایای نور مستقیم تامین موثر روشنایی روی سطح کار بازده مناسب برای میز، کانتر و قفسه امکان ایجاد تمرکز روی یک محدوده مشخص کنترل ساده تر محل تابش نور مناسب برای نور وظیفه ای و بعضی کاربردهای تاکیدی نورپردازی غیر مستقیم چیست؟ در نورپردازی غیر مستقیم، منبع نور معمولا مستقیما به سمت کاربر یا سطح اصلی نمی تابد. نور ابتدا به سقف، دیوار یا سطح معماری دیگری برخورد می کند و پس از بازتاب در محیط پخش می شود. نور مخفی سقف، برخی چراغ های دیواری Up-Light و قسمت رو به بالای چراغ های آویز Direct/Indirect نمونه هایی از این روش هستند. به دلیل همین بازتاب، نور غیر مستقیم معمولا سایه های نرم تری ایجاد می کند و می تواند سقف و دیوارها را روشن تر نشان دهد. این روش در فضاهایی که آرامش بصری، حس یکپارچگی و کاهش تضاد نوری اهمیت دارد بسیار مفید است. مزایای نور غیر مستقیم ایجاد نور نرم و پخش شده کاهش کنتراست شدید میان سطوح روشن تر دیده شدن سقف و حجم فضا مناسب برای ایجاد روشنایی محیطی امکان کاهش مشاهده مستقیم منبع نور در طراحی صحیح تفاوت نورپردازی مستقیم و غیر مستقیم چیست؟ تفاوت اصلی این دو روش در مسیر رسیدن نور به محیط است. در نور مستقیم، چراغ مستقیما سطح هدف را روشن می کند؛ اما در نور غیر مستقیم، سقف یا دیوار به بخشی از سیستم نورپردازی تبدیل می شود. همین تفاوت باعث می شود رفتار نور، سایه ها و میزان وابستگی سیستم به معماری فضا متفاوت باشد. معیار نور مستقیم نور غیر مستقیم سیستم ترکیبی مسیر نور مستقیما به سطح هدف ابتدا به سقف یا دیوار ترکیب هر دو مسیر روشنایی سطح کار معمولا موثرتر وابسته به بازتاب سطوح قابل کنترل و متعادل سایه می تواند مشخص تر باشد معمولا نرم تر امکان کنترل بهتر روشنایی سقف معمولا کمتر بیشتر قابل تنظیم وابستگی به رنگ سقف کمتر زیاد متوسط تا زیاد کاربرد مناسب میز کار، کانتر، فروشگاه نشیمن، لابی، روشنایی محیطی دفتر، جلسه و فضاهای حرفه ای نورپردازی مستقیم و غیر مستقیم ترکیبی چیست؟ در طراحی Direct/Indirect، یک چراغ می تواند همزمان بخشی از نور را به سمت پایین و بخشی را به سمت بالا هدایت کند. قسمت پایین چراغ وظیفه تامین روشنایی میز یا سطح زیر آن را بر عهده دارد و نور رو به بالا سقف را روشن می کند تا از طریق بازتاب، بخشی از روشنایی محیط تامین شود. این روش به خصوص برای دفاتر کار، میزهای گروهی، اتاق جلسات و فضاهای دارای سقف نسبتا بلند کاربرد دارد. مزیت اصلی آن این است که بدون حذف نور مستقیم موردنیاز برای فعالیت، سقف و محیط پیرامون نیز تاریک باقی نمی ماند. یک نکته فنی مهم اگر یک چراغ بخشی از نور خود را رو به بالا و بخشی را رو به پایین منتشر کند، نسبت Up/Down به معنی همان نسبت روشنایی روی میز نیست. نور رو به بالا ابتدا باید از سقف بازتاب شود؛ بنابراین رنگ سقف، ارتفاع نصب، فاصله چراغ تا سقف و میزان بازتاب سطح روی نتیجه نهایی تاثیر می گذارند. نور مستقیم بهتر است یا نور غیر مستقیم؟ پاسخ به این سوال کاملا به کاربری فضا بستگی دارد. اگر هدف اصلی تامین روشنایی روی یک سطح کاری باشد، استفاده از نور مستقیم معمولا منطقی تر است. اگر هدف ایجاد روشنایی نرم، کاهش تضاد و روشن کردن حجم فضا باشد، نور غیر مستقیم می تواند نقش مهم تری داشته باشد. در بسیاری از پروژه ها انتخاب بین این دو روش اشتباه است و بهتر است به جای «یا»، از «و» استفاده شود. ترکیب یک نور مستقیم کنترل شده با روشنایی غیر مستقیم می تواند هم عملکرد موردنیاز را تامین کند و هم کیفیت بصری محیط را افزایش دهد. چرا رنگ و جنس سقف در نورپردازی غیر مستقیم مهم است؟ در نور غیر مستقیم، سقف یا دیوار مانند یک بازتابنده بزرگ عمل می کند. بنابراین خصوصیات همین […]
